Sesimi Duyan Var mı?

O felaket günlerinin çığlığıydı, 99 Depremi’nde sembol olmuştu. Enkaz altından gelecek sesleri yakalamaya çalışıyorduk.

Çok zaman geçti, üzerinden.

Birbirimizi duymanın daha güzel, daha kolay yolları çıktı önümüze.

Öyle bir zamana geldik ki, her anımız bir başkasının bilgisinde.

Biliyoruz, ama duyuyor muyuz?

Sosyal medyada, whatsappda, orada-burada yazıyoruz, dinliyoruz...

İletişim yöntemleri yoğunlaşsa da, kolaylaşsa da, söylediklerimizin ömrü bir saat, belki üç-dört saat.

Kalıcı olsun dedim, söyleyeceklerim.

Adettendir, sıradan bir Türkiye insanını az da olsa tanıştırmak gerek...

Bu güzel ülkenin, huzur ve sükunet coğrafyası Bursa’da doğdum ve hep oradaydım.

İki erkek evladı yetiştirmeye çalışıyorum.

Organik gıda üretip satıyorum.

Doğma-büyüme aynı kentte olunca, yıllarını geçirince; o kentin bir parçası oluyor insan.

Ben de öyle. Bursa’nın nefes aldığı her yerdeyim.

Görüyorum, kızıyorum, seviniyor ve yaşıyorum gün boyu.

Dilim dönerse, yaşama, yaşamıma dokunanları anlatacağım sizlere…